Bijzonder interessant zijn natuurlijk de diverse propagatiepaden die direct zichtbaar gemaakt kunnen worden met het ‘signal diagram’. Wat dan direct opvalt is dat bij short skip er meestal helemaal geen specifieke richting gevonden wordt. Dat is logisch natuurlijk; de signalen komen dan vrijwel direct van boven. Pas als de afstand van de zender toeneemt begint er een richting waarneembaar te worden. Bij afstanden vanaf 500 tot 1000 km, is de richting wel duidelijk waarneembaar. Vooral wanneer de hoek waar de signalen binnenkomen wat lager is. Bij goede condities blijkt dan meestal de verbinding ook vrijwel rechtlijnig te lopen. Zakken de condities wat in, dan zie je meestal meteen ook de richting veranderen. Als de directe verbinding in meer of mindere mate wegvalt, wordt soms een ander pad via een omweg sterker. Komt een signaal binnen via het lange pad, dan is dat natuurlijk ook onmiddellijk zichtbaar: het signaal komt dan precies van de andere kant.

Het kan voorkomen dat storing met een lage opstralingshoek aankomt, terwijl de gewenste signalen met een hoge hoek arriveren. In zo’n geval kan een horizontale dipool of inverted V betere ontvangst geven, doordat zo’n antenne juist lage opstraling onderdrukt en het gewenste signaal bevoordeelt. Wanneer echter de gewenste signalen uit een duidelijke richting komen en vooral als de signalen met een wat lagere opstraling arriveren, blijkt het mogelijk dat een signaal met een horizontale dipool nauwelijks te ontvangen is terwijl de SDA een comfortabel signaal aflevert.